Frank Lammers zegt dat hij niet bang is voor digitale acteurs die met kunstmatige intelligentie worden gemaakt. In een gesprek met Omroep Brabant legt de acteur uit dat techniek helpt, maar de mens centraal blijft. Hij wijst op de waarde van spel, improvisatie en samenwerking op de set. Dat is volgens hem lastig te vervangen door een algoritme.
Menselijke nuance blijft leidend
Lammers ziet AI als hulpmiddel, niet als vervanger. Een algoritme kan een gezicht of stem namaken, maar heeft geen eigen verbeelding. Juist die verbeelding en de energie tussen acteurs bepalen vaak de kwaliteit van een scène. Dat vraagt om ervaring, timing en intuïtie.
Digitale dubbelgangers kunnen handig zijn voor stunts of crowdscènes. Toch is langdurig spel met emotionele lagen nog moeilijk voor systemen. AI mist context en kan subtiele veranderingen in spel minder goed aanvoelen. Regisseurs kiezen daarom vaak voor een combinatie van mens en techniek.
Ook het publiek speelt een rol. Kijkers herkennen soms onbewust wanneer een gezicht niet echt is. Dat kan afleiden en de geloofwaardigheid aantasten. Lammers wijst er zo op dat geloofwaardig spel meer is dan het kopiëren van uiterlijk of stem.
AI-acteurs nog beperkt inzetbaar
AI-tools als Synthesia en metahuman-techniek in Unreal Engine maken al digitale avatars. Voice cloning met diensten zoals ElevenLabs kan stemmen nabootsen. Toch vragen realistische gezichten, handen en emoties nog veel rekenkracht en nabewerking. Voor films en dramaseries is dat kostbaar en tijdrovend.
Bij live-actie is bovendien regie nodig over blik, ademhaling en timing. Systemen leren die patronen uit data, maar presteren wisselend buiten de trainingsdata. Dat maakt onvoorspelbare scènes lastig. Een acteur kan hier snel schakelen; een model niet of minder goed.
Bedrijven experimenteren met “digital doubles” van echte acteurs. Denk aan verjonging, vervanging in gevaarlijke scènes of meertalige nagesynchroniseerde dialogen. Dit werkt vooral als de echte acteur meewerkt en referentiemateriaal levert. Zonder die basis blijft de kwaliteit beperkt en juridisch riskant.
EU-regels sturen deepfakes
De Europese AI-verordening (AI Act) legt op dat synthetische media duidelijk herkenbaar moeten zijn. Voor deepfakes geldt een plicht tot labeling en transparantie. Dat moet misleiding van het publiek voorkomen. Daarnaast beschermt de AVG biometrische gegevens, zoals gezicht en stem.
De AI-verordening (AI Act) schrijft voor dat aanbieders van synthetische media en deepfakes duidelijk moeten maken dat de inhoud door AI is gegenereerd of bewerkt.
Wie het uiterlijk of de stem van een persoon gebruikt, heeft in de EU vaak toestemming nodig. Dat geldt zeker als herkenbare data wordt verwerkt. Producenten en platforms moeten daarom goede contracten en beveiliging regelen. Dat voorkomt misbruik en claims achteraf.
Voor Nederlandse omroepen en filmhuizen betekent dit extra stappen in de workflow. Denk aan duidelijke credits en waarschuwingen bij AI-gegenereerde scènes. Ook moeten datasets rechtmatig zijn samengesteld. Ongeoorloofde scraping kan in strijd zijn met de AVG en het auteursrecht.
Gevolgen voor Nederlandse makers
AI kan kosten verlagen bij nagesynchronisatie, crowds of subtiele effecten. Tegelijk ontstaan nieuwe kosten voor rechten, labeling en audit-trails. Producenten zullen vaker juristen en data-experts inschakelen. Dat verplaatst budget, maar vervangt het spel op de set niet.
Vakorganisaties in Nederland dringen aan op duidelijke afspraken over stem en gelijkenis. Contracten noemen steeds vaker gebruiksdoelen, looptijd en hergebruik. Ook “opt-out” voor training van modellen komt in beeld. Zo houden acteurs controle over hun digitale dubbel.
Subsidieverstrekkers en omroepen kijken naar verantwoorde inzet van data en algoritmen. Transparantie wordt een standaard eis in projectplannen. Dat sluit aan bij de AI Act en de AVG. Hierdoor ontstaat een gelijk speelveld voor makers en talent.
Hybride werkvormen in filmsets
De meest waarschijnlijke route is hybride: menselijk spel aangevuld met AI. AI kan repetitieve taken versnellen en kleine fouten wegwerken. Acteurs leveren daarbij de input en kwaliteitscontrole. Dat maakt producties flexibeler zonder de kern van het vak te verliezen.
Voor opleidingen betekent dit nieuwe vaardigheden. Jonge acteurs leren werken met motion capture en virtuele sets. Regisseurs en editors leren prompten en modelkeuzes maken. De creatieve visie blijft leidend, de techniek volgt.
De opkomst van AI verandert vooral het proces, niet het doel. Verhalen moeten blijven raken en overtuigen. Precies daar ligt, zoals Lammers benadrukt, de kracht van menselijk spel. AI blijft voorlopig vooral een gereedschap in de gereedschapskist.
